Տասնիններորդ դարի վերջի հայ գյուղաքաղաքներից մեկում՝ Քաջենքում, հասարակական փոփոխությունների ու հին կենցաղի քայքայման պայմաններում, մեծ ընտանիքի ներսում սեփականության բաժանման շուրջ լարվածություն է հասունանում։ Սմբատի և նրա եղբայրների հարաբերություններում բացահայտվում են անհատական շահերի, արդարության ու եղբայրական համերաշխության բախումները։ Նոր գաղափարներն ու սովորույթները փոխում են մարդկանց կապերը, իսկ ընտանեկան անհամաձայնությունը դառնում է ավելի լայն հասարակական անկարգության արտահայտություն։