Ֆրանսիայի Նորմանդիայի գավառական քաղաքներում, XIX դարի առաջին կեսին, Էմմա Բովարին ապրում է առօրյա պարտականությունների ու իր պատկերացրած շքեղ կյանքի միջև։ Գյուղական միջավայրի սահմանափակությունն ու բուրժուական կենցաղի կանոնները հակադրվում են նրա սիրո, ազատության և գեղեցկության ձգտումներին։ Շառլի հետ ամուսնությունը չի հարթում այդ հակասությունը․ նրանց շուրջը ձևավորվում է մի աշխարհ, որտեղ ցանկությունները բախվում են հասարակական սպասումներին, նյութական կախվածությանը և կյանքի միապաղաղությանը։
Հեքիաթում մշակված է հավերժական թեման վախկոտ մարդու մասին, որն բախտի բերմամբ իշխանության է հասնում։ Նազարը վախկոտ ու ալարկոտ մարդ է, բայց միաժամանակ անչափ պարծենկոտ։
Գործողությունները ծավալվում են 19-րդ դարի վերջի Էրզրումում՝ այն ժամանակ, երբ աղքատությունն ու ունեցվածքի կորուստը փոխում են մարդկանց սոցիալական դիրքն ու հարաբերությունները։ Կենտրոնում Ներսես-ախպարն է՝ նախկին բարեկեցիկ մարդ, որը հայտնվել է կարիքի մեջ, և Նիկողոս-աղան՝ նրա հարևանը։ Նրանց հարաբերությունների միջոցով բացահայտվում է բարեգործության ու երախտագիտության մասին պատկերացումների տարբերությունը, ինչպես նաև այն սահմանը, որտեղ օգնությունը դառնում է ինքնահաստատման միջոց։
Գործողությունները ծավալվում են Ճապոնիայում՝ սամուրայների ու հին ծեսերի աշխարհից մինչև նոր ժամանակների քաղաքային կյանք։ Տասը երազներում հանդիպում են մահվան ու սպասման, պատվի ու հավատքի, հիշողության ու ցանկության պատկերները։ Մի տեսիլքում մարդը խոստանում է հարյուր տարի սպասել սիրելի կնոջ վերադարձին, մյուսներում հերոսները հայտնվում են փորձությունների, անհանգստության և անհասկանալի իրադարձությունների մեջ։ Իրականության ու երևակայության սահմանները մշուշվում են, իսկ յուրաքանչյուր երազ բացում է մարդու ներաշխարհի մի նոր կողմ՝ նրա վախերը, հույսերն ու ինքնախաբեությունը։
