Օսմանյան կայսրության հայաբնակ քաղաքներում՝ Խարբերդից մինչև Բեյրութ ու Պոլիս, քսաներորդ դարի սկզբին Տիրատուր Բուրբոնյանը փորձում է իր շուրջը կառուցել մեծության մի աշխարհ։ Նա իրեն պատկերացնում է առաջնորդ, հեղափոխական ու զորավար՝ հավատալով, որ ճառերն ու համարձակ խոստումները կարող են փոխել իրականությունը։ Նրա պատմության միջոցով բացահայտվում են փառասիրության, ինքնախաբեության և հասարակական խանդավառության սահմանները, ինչպես նաև այն, թե որքան հեշտ է երևակայությունը շփոթել իրականության հետ։