19-րդ դարի վերջի հայաբնակ քաղաքային միջավայրում նոր հարստացած Միքայել Մելիք-Բուռնությանցը որոշում է մասնակցել ազգային ու հասարակական կյանքին։ Նրա ընտանիքի անդամները՝ Նազանին, Մատթեոսը, Հմայիլը, Մարիամը և Գևորգը, տարված են բարեկեցությամբ ու եվրոպական սովորույթների նմանակմամբ, իսկ Գրիգորը սուր հեգնանքով բացահայտում է նրանց հակասությունները։ Ընտանեկան հարաբերությունների միջոցով ներկայացվում են ազգային ինքնության, հանրային պատասխանատվության և ցուցադրական բարեգործության հարցերը։