A
Ashot Gabrielyan
Գրականագետ Սուրեն Աղաբաբյանը այս վեպի մասին գրում է. «Զորյանի պատումը հիշողություն է մանկության ու պատանեկության մասին, ավելի ստույգ՝ հրաժեշտ է մանկությանը։ Վերադարձի-հրաժեշտի այս կապակցության մեջ է Զորյանի վեպի յուրահատկությունը։ Մինչ հեղինակը, դառնալով մանկությանը, ակնթարթին տալիս է հավերժական իմաստ, անսահմանափակ հեռանկար, հերոսը շատ որոշակիորեն զգում է, որ կյանքում, այդուամենայնիվ, կան սահմաններ։ Ոչ միայն տարիքային, այլև պատմական-հասարակական սահմաններ։