Քսաներորդ դարի սկզբի Թիֆլիսի ձյունառատ փողոցներում միայնակ Պողոսի առօրյան սահմանափակվում է աշխատանքով, համեստ կենցաղով և մորից մնացած կատվի ընկերակցությամբ։ Նրա փոքրիկ սենյակում ծավալվող պատմությունը բացահայտում է մարդու մենության, սովորության ու կապվածության նուրբ երանգները։ Կենցաղային մի դրվագի միջոցով երևում է, թե ինչպես են խստությունն ու գթասրտությունը հարևանությամբ ապրում մարդու մեջ, իսկ անխոս կենդանին դառնում է նրա լուռ, բայց հարազատ ընկերը։