«…Մենք լաց չենք լինում սիրած մարդուց բաժանվելիս»

Խորհրդային Հայաստանի 1960-ականների միջավայրում առաջին սիրո ու պատանեկան մտերմության մասին պատկերացումները բախվում են մեծերի խիստ բարքերին։ Լեռնային գյուղի երիտասարդ զույգի պատմությունն ու Երևանի դպրոցականների փորձառությունները բացահայտում են, թե ինչպես կարող են բամբասանքը, անհիմն կասկածներն ու լռությունը խոցել դեռ նոր ձևավորվող զգացմունքները։ Տարբեր սերունդների հայացքների միջոցով առաջադրվում է հարց՝ արդյոք ժամանակի հետ փոխվում է սերը, թե միայն այն արտահայտելու ձևերը։