Դեպքերը ծավալվում են 1919–1920 թվականներին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, Բաթումից Կոստանդնուպոլիս և ապա Իզմիր տանող ճանապարհին։ Ճանապարհորդը հետևում է պատերազմ, տեղահանություն ու կորուստներ ապրած հայկական համայնքների կյանքին, ծանոթանում նրանց կենցաղին, մշակույթին ու հասարակական միջավայրին։ Նավահանգստային քաղաքների ու հետպատերազմյան Արևելքի ֆոնին հնչում են մտորումներ ազգային հիշողության, մարդկային բարքերի, գրականության և հայերի դիրքի մասին։