19-րդ դարի վերջին Թիֆլիսի երիտասարդական միջավայրում մեծ գաղափարների շուրջ վեճերը միահյուսվում են անձնական զգացմունքներին ու փառասիրությանը։ Գիմնազիստ Սրափիոն Բարսամյանը, հայտնվելով մի գաղտնի խմբակի մեջ, հիացմունքով հետևում է նրա անդամների ազատամիտ խոսքերին և հատկապես Հախվերդյանին։ Սակայն ժամանակի հետ ոգեշնչող խոսքերի ու իրական վարքի միջև եղած հակասություններն ավելի տեսանելի են դառնում։ Միքայել Մարությանցի տանը պատմված հիշողությունը խորհելու տեղ է թողնում երիտասարդական իդեալների, ինքնախաբեության և հասարակական ձգտումների մասին։