XIX դարի երկրորդ կեսի Ռուսական կայսրության հայկական գավառական քաղաքում առօրյա զրույցներն ու լրագրային հրապարակումները բացահայտում են հասարակական հարաբերությունների թաքնված կողմերը։ Ժամկոչ Պետրոսը և ինքնահավան թղթակից Հակոն հայտնվում են միջավայրում, որտեղ լուրը հեշտությամբ աղավաղվում է, իսկ տպագիր խոսքը դառնում է ազդեցության միջոց։ Պատմությունը անդրադառնում է կեղծ հեղինակությանը, շահամոլությանը, կողմնակալությանը և հասարակական կարծիքի ձևավորմանը։